संस्कृते ग्रामः अथवा गामः नाम प्रसिद्धः। ग्रामः समुदायः अस्मिन् जीवितुं आरम्भति। संस्कृते ग्रामस्य विशेषं अस्ति। अस्य शब्दस्य ग्रामो अर्थः “ग्रामः” इति स्वीकृतिः। ग्रामे प्राचीनकाले भवनानि, वन्यजनाः, वन्यजनवृक्षाः, प्राणिसमूहाः, आदिकं समुदायेऽपि अस्ति। ग्रामस्य रूपम् अस्ति सदा विकासरहितम् न किञ्चित् विकासं च कथंचित् समानायां दिशि। सदा अतीव शान्तियुतं भवनं, ग्रामस्य मुख्यं गुणम् अस्ति। ग्रामे लोकाः सहायकाः एव भवन्ति। ग्रामस्य प्राचीनतमाः शिक्षकाः अध्यापकाः आचार्याः च अस्ति। ग्रामः अध्ययनानि समर्थयति। ग्रामः अध्ययनस्थलीयं च कृत्रिमव्यवस्थां अध्ययनमपि प्रदत्ति। ग्रामे यज्ञाः, मेलाः, उत्सवाः, च अध्ययनेन आर्चनायाः अपि अस्ति। ग्रामः अन्नप्रदाने अपि उत्तमः अस्ति। अन्नं उत्पादयन्ति, अन्नप्रदायकाः पदार्थाः उत्पादयन्ति, ग्रामस्य अन्नसम्पदः सदैव परिपूर्णा भवति। ग्रामः संस्कृतसंस्कृतेन सर्वदा प्रशास्ति। ग्रामस्य सुन्दरं भवनं, पारिषदं, च अस्ति। ग्रामस्य जीवने संस्कृतसंस्कृते सर्वदा…

कृषकः भूम्यां कार्यं करोति। अस्य साधनं प्रधानमस्ति। उपजीवनाय अन्नं, धान्यं, फलं, औषधं आदि उत्पादयन्ति। पृथ्वी माता इव तस्य देवता। कृषकस्य कार्यमस्ति भूमिः सज्जनीकृता रखिता च रक्षिता च। वर्षा चन्द्रसूर्यादीनां प्रभावेन उत्तमं कर्म करोति। विविधानि कृष्णिकर्माणि ज्ञात्वा, अन्वेषणं करोति, औद्योगिकीकरोति च। कृषकस्य परिश्रमेण भूमिः परिपूर्णा भवति। अतः तस्य परिपालनार्थं प्रतिदिनं कठिनपरिश्रमः आवश्यकः। कृषकः लोकस्य आन्नदाता एव भवति। अस्य समर्पणेन लोकः प्रसन्नः भवति। अस्य कर्मणि सात्त्विका योगः, परोपकारः, धर्मपरायणता च प्रकटीकृता भवति।

निराकर्षणीयानां गुणानां च समृद्धिः क्षोणीमपि कुर्यात्। प्राणिनां जीवने च महत्वं अवगच्छताम्। एतस्या अपि महत्त्वं न अस्ति स्वागतम्। तथापि, सर्वे जीवाः जलमेव आवश्यकं जानन्ति। अतः जलस्य महत्त्वं विषये संस्कृतेन निबन्धः लिखितः स्यात्। प्रथमम्, जलस्य आवश्यकत्वं जीवने। जलं सर्वे प्राणिनः पीवन्ति। जलमात्रेण न जीवनं सम्भवति। नापि मानवः, नरहारः, नदीस्थः, नवोदयः, या अन्यः सृष्टिर्भवति, तदपि जलमात्रेण स्थानं लभते। जलस्य पुरोगामिनां शरीरं च तत्त्वं समग्रं क्षतिप्रणयोपकारः च भवति। द्वितीयम्, जलस्य परिचयः। जलं न सिरमितम्, न देवलयमितम्, न जातिः, न धर्मः, न धनं, न कामः, न बलम्, न विद्या, न वृद्धिः, न धर्मप्रचारः, न धर्मानुयायिनः। नापि संसारस्य अनन्तरयं, न प्रवृत्तिः, न निवृत्तिः, न धर्मो, न अधर्मः, न बोधः, न अज्ञानम्, न अज्ञेयः, न जन्ममृत्यू। तृतीयम्,…

पारिशुद्ध्यनुगते स्वास्थ्यसुखलाभायै सर्वेषां प्रयोजनानां च संस्कृते निबन्धः। पारिशुद्ध्या संस्कृतं विष्णोः स्थानम् अभिवृद्धिं च प्राप्नोति। आत्मविकासाय नैव नानाविधानि पथानि प्रतिपद्यन्ते। पारिशुद्ध्या सर्वेषां प्रयोजनानि स्थूलानि असन्ति, यथा देहस्य सुस्थितिः, मानसिकवृद्धिः, आत्मनो उत्थानं च। अतः निर्मलता यथार्थं मनुष्यस्य जीवने महत्त्वमस्ति। व्यक्तिर्यदि पारिशुद्धतया व्याप्ता भवति, तदा तस्य देहस्य स्थितिः च मानसिकवृद्धिः च सुस्थिता भवति। एवं तस्मात् पारिशुद्ध्या विष्णोः स्थानं लभते मनुष्यः। नीचेन परिशुद्धतया व्याप्तः मनुष्यः सुखम् न प्राप्नोति, व्याधिभिः पीड्यते च। पारिशुद्ध्या स्थितेऽपि आत्मविकासः च न सम्भवति। यथा चित्तवृत्तयः स्वयं स्थितिं प्राप्नुवन्ति, तथैव मनोऽपि स्वयं स्थितिं न प्राप्नोति। अतः संस्कृते पारिशुद्धिः महत्त्वपूर्णा भवति। देशः स्थायि न भवति यदा संस्कृतं निर्मलं भवति। अतः पारिशुद्धिः एव देशस्य स्थायित्वम् अभिवृद्धिं च प्रददाति। अतः सर्वेषां हितायै पारिशुद्ध्या चिन्तया।…

भारतस्य राष्ट्रध्वजं सर्वोच्चं ध्वजं भवति।त्रिरङ्गः पतङ्गरूपेण प्रचलति।सदा सत्यमिति प्रतीकं अस्ति।श्वेता, हरिता, और गाढ़ा नीलः रंगाः उपलभ्यन्ते।एकं चक्रमद्य भारतस्य तिर्यक्कन्धे विराजति।

भारतस्य राष्ट्रध्वजः अत्यन्तं महत्त्वं प्राप्तः। तस्य रङ्गमाला त्रिरङ्गा इत्याहुः, तस्य रक्तं, सफेदं, हरितं च रङ्गाणि अद्वितीयाणि अस्ति। रक्तं खलु धर्मं, सफेदं शान्तिं, हरितं अभिवादनं इति प्रतिपादयन्ति। राष्ट्रध्वजः ध्वजः त्रिरङ्गः अभिन्नतया भारतीयाणां देशभक्तिस्थानं प्रतिपादयति। ध्वजवाहिनं विशेषं यशस्विनं अपि स्यात्, राष्ट्रध्वजस्य भव्यता यथाशक्ति प्रतिपादिता भवति। भारतस्य राष्ट्रध्वजः तस्या अनेकेषु समाजिकानां विवाहगुरूणां एव मार्गदर्शकः भवति। यानि नियमानि, नियमाणि अनेकधार्मिकानां भारतीयाणां एकता, संस्कृतिसाम्यम् इत्येतत् राष्ट्रध्वजेन व्यक्तित्वेन अभिवाद्यन्ति। भारतीयाणां प्रतिजन्यं स्वतन्त्रताभिमानं, संस्कृतिपरायणता, एकता इत्यादयः गुणाः ध्वजमालायाः रूपेण प्रतिपाद्यन्ते। राष्ट्रध्वजस्य यथार्थतः एकता, समरसता, स्वतन्त्रता, न्याय इत्यादीनि भारतीया लक्षणानि व्यक्ति व्यक्ति प्रतिबिम्बन्ति। येषां साक्षात्कारेन सदाभावेन राष्ट्रध्वजप्रतीकं भारतीया आत्मत्यागं एव कर्तुं शक्नुवन्ति, तेषामेव प्रज्ञा ध्वजस्य रहस्यमिति उपाख्यातम्। भारतस्य राष्ट्रध्वजस्य सान्निध्यं सर्वदा अत्यन्तं महत्त्वमापन्नं अस्ति। ध्वजायाः प्रतीकत्वे अपि राष्ट्रध्वजं…

हंसः एकः सुन्दरः पक्षी अस्ति। इतो उच्चः शरीरः, सफेद रंगः, तेजस्वी मुखं, और लम्बे पतंगाकार के पंख। हंसः एकं शान्तं और सुखी जीवनं जीवन्ति। हंसः जलचरः एवं भूमिचरः दोनों रूपों में रहता है। यह एक बड़े नदियों, झीलों और तालाबों में रहता है और उनमें पानी में तैरने के लिए पसंद करता है। हंस का जीवन एक आदर्श उदाहरण है। इसकी गरिमा और शान्ति का चित्रण किया जा सकता है। इसकी सुंदरता और शान्ति देखने वालों को चिंतामुक्त कर देती है। हंस विश्वास के साथ उड़ता है। यह बारिश के समय वापस लौटने की क्षमता रखता है, जिससे यह उत्तम वायु यातायात का उपयोग कर सकता है। इसके पंख लंबे…